Sessizliğin En Derin Çığlığı: Bir Anneler Günü Güzellemesi

Bugün sokaklar çiçekçilerle dolup taşacak, sosyal medya duvarları en "filtreli" aile fotoğraflarıyla süslenecek. Ancak gerçek sevgi, bazen en gürültülü kutlamalarda değil, mutfağın loş ışığında demlenen bir çayda ya da uykulu bir gözle düzeltilen bir yorganın sessizliğinde saklıdır. Gelin bugün, Anneler Günü’nü biraz sessizce kutlayalım. Pek çok kişi için bu gün, eksik bir sandalyenin, çınlamayan bir telefonun ya da hiç kurulamamış bir bağın burukluğunu taşır. Dünya "kutla" diye bağırırken, kalbinin bir köşesi sızlayanları görmezden gelmek olmaz. Şatafatlı hediyelerin ardındaki o büyük ticari gürültüyü bir kenara bırakıp, anne şefkatini sadece "biyolojik" bir tanıma sığdırmadan düşünmek gerekir. Neden Sessizlik? Çünkü annelik, özünde sessiz bir kahramanlıktır. Bir annenin çocuğunun geleceği için kendi hayallerinden vazgeçişi, sessiz bir iç çekişle gerçekleşir.Gece yarısı ateşlenen bir çocuğun baş ucunda beklenen o saatler, dünyanın en uzun ve en sessiz mesaisidir. Anlamak konuşmayı gerektirmez: Sadece gözlerinizden ne hissettiğinizi anlayan o bakış, binlerce kutlama mesajından daha değerlidir. Kutlamanın En Saf Hali Eğer şanslıysanız ve anneniz yanınızdaysanız, ona en pahalı hediyeyi almak yerine sadece gözlerinin içine bakarak teşekkür edin. Eğer o artık sadece anılarınızdaysa, bir ağacın gölgesinde onu düşünerek geçirdiğiniz bir dakika, en içten duadır. Belki de bugün, anne olmaya çalışan ama yolları yokuş olan kadınları, evladını kaybetmiş yürekleri ya da annesiz büyüyen çocukları incitmemek adına sesimizi biraz kısmalıyız. Sevgi, bağırmaya ihtiyaç duymaz; o zaten evrenin en güçlü frekansıdır. "Annelik; dünyayı sessizce güzelleştiren o görünmez eldir." Bugün tüm annelerin, anne hissedenlerin ve bir çocuğun hayatına dokunarak "anne" olanların günü kutlu olsun. Gösterişsiz, sade ve kalpten bir tebessümle... Sessizce.