Yol Ortasında Unutulan Dostluk

Bu yolculukta da insanlar yanında birkaç kişiyle yola çıkar; dostlarıyla, ailesiyle, yılların güvenini taşıdığı insanlarla… Ancak ne zaman ki yolun ortasında yeni yüzlerle, cazip fırsatlarla, geçici menfaatlerle karşılaşılır; işte o an bir sınav başlar. Yola çıktıklarını, birlikte yürümeye söz verdiklerini bir çırpıda geride bırakıp yolda bulduklarına sarılanların sayısı az değildir. Oysa gerçek dostluk; sadece iyi gün gülüşmesi değil, zor zaman omuz vermesidir. Dost dediğin, menfaatin değil, sadakatin gölgesinde yetişir. Gün gelir, yolda buldukların alkışlar ama düşerken tutmaz. Yola çıktıkların ise sessizce yürür yanında ama sendelediğinde elin, omuz bulur. Bugün ne yazık ki dostluk; selfie karesinde bir tebessüm, ihtiyaç bittiğinde sessizlik, yoklukta ise unutulmuş bir isim gibi... Oysa dostluk; bir vefa meselesidir. Yolda buldukları yücelterek, yola çıktıklarını unutanlar; günü kurtarır belki ama sonunda yalnızlığın en sessiz gecesiyle karşılaşır. Unutma… Kimle başladığın, nereye vardığından daha kıymetlidir. Gerçek dost, yolda kaybedilecek bir şey değil, yolda kıymeti daha çok anlaşılacak bir hazinedir.